Jarenlang heb ik gewerkt als coach en ik was er volgens mij ook best goed in. Maar bij elk gesprek was er ook dat stemmetje in mijn hoofd dat zei dat ik niet goed genoeg was.
Ik was een enorme pleaser: elke ruzie en confrontatie vermijdend zorgde ik ervoor dat iedereen tevreden was, behalve de persoon in de spiegel.
Hypnotherapie heeft dat veranderd. Niet in één keer met een knip van de vingers. Maar het gaf me wel iets dat coaching, lezen en goede voornemens me nog nooit hadden gebracht: een rustig soort zelfvertrouwen.
Die ommekeer was zo groot dat ik in 2002 zelf begon aan een opleiding tot hypnotherapeut. Helaas moest ik door omstandigheden na twee jaar met die opleiding stoppen, maar de opgedane kennis heb ik wel actief ingezet.
Zoals bij het helpen van mijn schoonvader toen hij kanker had. Genezen kon ik hem niet, maar wat ik met hypnotherapie wel kon doen, was zijn leven draaglijker en menswaardiger maken.
Het stelde me ook in staat om mijn kinderen te helpen, met herstel van kleine verwondingen, door te visualiseren dat ze hun immuunsysteem aan het werk gingen zetten, maar ook met het terugvinden van vertrouwen of het omgaan met teleurstellingen en verdriet. Vooral bij kinderen, die nog beschikken over een rijke fantasie, maakt een klein zetje vaak al een groot verschil.
Mijn opleiding rond ik naar verwachting af in september 2026.
En sinds 2002 heb ik hypnose nooit echt weggelegd. Ik pas het geregeld toe, in mijn werk en gewoon thuis, zo’n twintig jaar ondertussen.
Ik kom dus niet vers van de schoolbanken, maar ik doe ook niet alsof ik alles al weet. Ik blijf leren, omdat dit werk dat verdient.
